พรานลำพังแห่งพงไพรหัวใจ

          เกิดจากเนื้อใน
          ร่างไร้ลมหายใจไร้ทางสู้
          ถึงคราวสิ้นสุดการคุดคู้
          เป็นเหมือนอยู่อย่างดักดาน

          จึงมาชุมนุมโดยสงบ
          กัดกินชิ้นศพครบทุกด้าน
          บนเนื้อซากเน่าเราเบิกบาน
          ต่อเศษสังขารตามสมควร

                              ศราทร
                              ๒๓.๑๑.๒๕๕๒

สงครามครั้งสุดท้าย
.
.
ใคร
.
.
พ่ายแพ้?

ภาพ : manager.co.th

          เขียวก็แล้ว…
          ปิดประตูตีแมวแล้วตายไหม
          รู้แต่ว่าเห็นแววอยู่ไวไว
          อะไรหลังจากนี้จะดีงาม

          เหลืองก็แล้ว…
          ชวนกันชักแถวตอบคำถาม
          เห็นในสิ่งที่ชอบแต่ในนาม
          หรือชอบสิ่งงดงามจะตามมา

          เดินสู่ระบอบ…
          ไหนล่ะคำตอบที่ค้นหา
          คืนสู่ครรลองกันอีกครา
          หรือคืนราคาให้พวกใคร

          กี่ครั้ง?
          เรามีความหวังกันครั้งใหม่
          สุดท้ายความจริงที่เป็นไป
          ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย

                                   ศราทร
                                   พฤษภาคม 2551

ภาพ : AP

          เสียงตะโกนขึงขังของบางคน
          มีต้นไม้เก่าเน่าหนอนอยู่เบื้องหลัง
          ขณะใครอีกคนปลูกต้นไม้
          หวังดอกผลสะพรั่ง
          ทั้งที่เพิ่งโค่นยับลงกับมือ

          เอ้า! เร่เข้ามา…
          อยากได้ต้นไม้ต้องออกแรง
          อยากได้ร่มใบเท่าไรไม่รับรอง

                         ศราทร
                         ๙.๘.๒๕๕๐

          จะเศร้าเสียใจทำไมมี
          นึกถึง "กบฎไอทีวี" กันบ้างไหม
          วันนั้นพวกคุณยืนอยู่ข้างใคร
          ถึงเวลา "ละอายใจ" ไม่ใช่ฤๅ

                        ศราทร
                       ๗ มีนาคม ๒๕๕๐

          เขาว่าดูช้างให้ดูหาง
          ดูนางให้ดูแม่แน่ใช่ไหม
          ถ้าดูคนบางคนให้เข้าใจ
          สงสัยต้อง ‘ซี’ ถึง ‘เอ็น(เอ็น)’

          ขึงฉากนานาชาติ
          ยึดหัวหาดให้โลกเห็น
          เขียนบทละครตอนลำเค็ญ
          ขึ้นเล่นร้องรำไม่เลิกรา

          เล่นเป็น ‘คนชักเงา’
          เป็นอิเหนาเสนอหน้า
          ขึ้นปกโดดเด่นเป็นดารา
          หรือ ‘เวลา’ เป็นเงินเป็นทอง

                         ศราทร
                         มติชนสุดสัปดาห์, มีนาคม 2550

     เมื่อวานฉันถ่ายรูปกับรถถัง

     วันนี้ฉันถ่ายรูปกับสนามบิน

พรุ่งนี้…ฉันถ่ายรูปตัวเอง

หน้าพระที่นั่งอนันตสมาคม
ขบวนรถถังเรียงรายมากมายผู้คนรุมล้อม
ราวเทศกาลรื่นเริง

แย้มยิ้ม…
พิมพ์ประทับแด่ทหารหาญ
ถ่ายภาพ…
ประทับอาบในความทรงจำ

ไม่ไกลจากองค์พระรูปที่เคารพสักการะ
บนกระบอกปืนรถถัง
ขรึมขลังด้วยมาลัยสอดคล้อง
ความหมายใดฤๅ?

ศราทร

                รถถังอยู่บนถนน…
                ไยจึงมองเป็นเรื่องธรรมดา
                และน่าชื่นชม?!?
                .
                .
                .
                .
                .