น้ำค้างเปื้อนแดด แล้วเอย…
          ไม่ทันเอ่ยอาลัยข้าใจหาย
          ทิ้งรอย เถ้าอารมณ์ แล้วร่างกาย
          สลายไปใน เงาของเวลา

          ลาก่อนกลางคืนยอดรัก
          ลาเพื่อหยุดพักในภายหน้า
          ลาเพื่อจำหลักการจากลา
          แด่ ขุนนางป่า ผู้จากไป

          หอมดอกประดวน…
          หวนคืนสู่ฟ้าอันกว้างใหญ่
          ไม่นานเกินรอ กล่าวอาลัย
          จุด ไฟอาย อวลอบกลบน้ำตา

 

                              ศราทร
                              ๑๖.๓.๕๒

 

รำลึก ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ …ที่นี่

http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=aloneagain&month=03-2009&date=18&group=12&gblog=12