อดอยากมาจากไหน
          จึงก้มหน้าก้มตากัดกินใบ
          มิรู้อิ่มรู้หนำ
          มิคิดหยุดพักบ้างหรือไร

          รู้หรือไม่
          เพียงเงยหน้าสักครั้ง
          พบดอกไม้งามสะพรั่ง
          ไปทั้งใจ

 

                              ศราทร