ระยิบระยับวับวามตามริ้วคลื่น
          สะท้อนแสงแห่งตะวันอันกลมกลืน
          โพ้นฟ้าผืนสมุทรดุจเดียวกัน

          ไขว่คว้าจินตนาการจากท้องทะเล
          ในอารมณ์แรมเร่ ในแรงฝัน
          ในสายลมเริงพลิ้วเริ่มผูกพัน
          ในใบสนไหวสั่นสายลมไกว

          บนเส้นทางจินตนาการได้พานพบ
          หนึ่งทำนบน้ำตาน่าหลงใหล
          เหม่อมองเส้นขอบฟ้าที่แสนไกล
          หรือใจลอยลับไปไกลกว่านั้น

          คือสาวนัยน์ตาเศร้าบนหาดทราย
          ผู้ต่างพรรณผิวกายกับตัวฉัน
          จากอีกฝั่งฟากฟ้า, ทะเล, จันทร์
          สู่ฝั่งใจเดียวกัน ณ แดนไกล

          เนิ่นนานริมฝั่งน้ำตามลำพัง
          หรืออยู่ในภวังค์ความหวั่นไหว
          หญิงสาวนัยน์ตาเศร้า…ใครเข้าใจ
          แม้คลื่นลมคอยโอบไล้ทุกเวลา

          วานลมช่วยบอกทียังมีฉัน
          บนฝั่งความใฝ่ฝัน อย่าหวั่นผวา
          ขอเพียงได้ปลอบใจด้วยสายตา
          ไม่เหนือความแปลกหน้าไปกว่านี้

          เรามองดวงตะวันเดียวกันไหม
          บนดินแดนห่างไกลไร้แสงสี
          มีเรื่องราวเก่าเก่าเท่าที่มี
          มีเวลาจากนี้นิจนิรันดร์

          หญิงสาวนัยน์ตาเศร้าบนหาดทราย
          คำทักทายจากชายนัยน์ตาฝัน
          เราดื่มกินจินตนาการไปด้วยกัน
          หลังผ่านการแปรผันหมื่นพันทะเล

 

                                   ศราทร
                                   มติชนสุดสัปดาห์, 2543