ยามพลบหลบเร้นเย็นย่าง
          ยามค่ำน้ำค้าง
          หยดยังฝั่งเมืองเรืองไฟ

          เพียงพริบริบรอยคล้อยไกล
          ไร้เยื่อเหลือใย
          แห้งแล้งทั่วลานธุลี

          หนึ่งร่างดั่งไร้ชีวี
          ริมบาทวิถี
          รันทดหยดยังฝั่งถนน

          ท่ามกลางกลมกลืนคลื่นคน
          หนึ่งร่างทุรน
          เฝ้าคอยร้อยเรื่องราวใด

          หรือเจ้าจารจดบทใจ
          จากความหวั่นไหว
          จุดฟืนโชนไฟในฝัน

          ในความเย็นเยียบเงียบงัน
          เรื่องราวร้อยพัน
          บันทึกลึกลงทรงจำ

          เรืองไฟใต้ฟ้ามืดดำ
          ใต้ขอบตาคล้ำ
          ฉับพลันฉันเห็นน้ำตา

          รินจากฝั่งใจไร้ค่า
          คลับคล้ายคลับคลา
          แห้งแล้งเมื่อยังฝั่งเมือง

 

                              ศราทร
                              มติชนสุดสัปดาห์, 2542