พรานลำพังแห่งพงไพรหัวใจ

When you walk through a storm
Hold your head up high
And don’t be afraid of the dark
At the end of the storm
Is a golden sky
And the sweet silver song of a lark

Walk on through the wind
Walk on through the rain
Tho’ your dreams be tossed and blown
Walk on, walk on
With hope in your heart
And you’ll never walk alone
You’ll never walk alone

          เดินฝ่าพายุโหดร้าย
          เงยหน้าท้าทาย
          หวั่นไยในความมืดมน

          ฟ้าทองรอเธอสู้ทน
          พายุผ่านพ้น
          นกน้อยร้องร่ำลำนำ

          เดินฝ่าสายลมโหมกระหน่ำ
          ฝ่าพ้นฝนพรำ
          แม้ฝันโปรยปรายปลิวไป

          ย่ำเดินอย่าได้หวั่นไหว
          ด้วยหวังในใจ
          เธอจะไม่เดินเดียวดาย

                              ศราทร
                              Starpics Music Edition, มิถุนายน 2544

          นั่งพักใต้ร่มต้นไม้ใหญ่
          คล้ายอยู่ในอ้อมโอบโลกทั้งโลก
          เงียบ…ยินแม้ใบไม้โบก
          ไต่ถามเรื่องราวทุกข์โศกของฉัน

          สุมไฟกองย่อมย่อม
          แล้วอังไออุ่นห้อมกองไฟนั้น
          ไม้แห้งร้อนแตกดังกังวานพลัน
          สนั่น…สะกิดในสำนึก

          เพ่งมองสายควันเทาลอยอ้อยอิ่ง
          ดั่งความจริงค่อยค่อยคล้อยลงลึก
          หนึ่งสายควันเสียดในนัยน์ผลึก
          ให้ฉันได้ตรองตรึกในน้ำตา

          และก่อนควันเทาทางจะจางหาย
          หนึ่งใบไม้แห้งตายก่อนกลายค่า
          ร่วงสวนทางควันเทาแล้วเอ่ยลา
          ก่อนซบผืนดินทาอดีตธาร

          สายควันนั้นจางลับไปนานแล้ว
          ใบไม่แคล้วเพียงแค่ผู้เคยผ่าน
          เศษเล็กน้อยส่วนหนึ่งในตำนาน
          ซึ่งไม่เคยจดจารลานดินใด

          ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาเปื้อน
          ให้มันได้ลบเลือนไม่รินไหล
          เขี่ยใบไม้ใบนั้นเข้ากองไฟ
          นึกถึงความเป็นไปของตนเอง

                                   ศราทร
                                   สยามรัฐสัปดาหวิจารณ์, เมษายน 2541

          นานเท่าไรแล้ว
          ที่ฉันได้มายืน ณ ที่ราบลุ่มริมแม่น้ำ
          ห้อมล้อมด้วยฝูงชนมากมาย
          ใครจะบอกฉันได้…

          เบื้องหน้า
          สายน้ำสายกว้างวางร่างด้วยอาการสงบ
          ดั่งไร้เล่ห์เพทุบาย และไร้มนต์มายา
          มีเพียงการไหลนิ่งไปในทิศทางเดียวกัน
          บางครั้งดูขุ่นหมอง
          แต่บางครากลับเป็นกระแสใส สวยงาม
          ไหลเรื่อยสู่เวิ้งเบื้องหน้ามิรู้สิ้นสุด

          ที่นั่น
          ริ้วน้ำเต้นระริกต้องแสงแห่งเวลา
          ทั้งเจิดจ้ายามกลางวัน และนุ่มนวลยามกลางคืน
          ใครจะอดใจได้…
          ที่จะไม่ก้าวสู่ทางเท้าทอดขนานสายน้ำ
          ยังเวิ้งงดงามซึ่งคล้ายอยู่ไม่ไกลเกินคว้า

          แต่ขณะฝูงชนทยอยเดินทางสู่จุดหมาย
          ฉันยังคงยืนนิ่ง เพ่งมองสายน้ำ
          และรู้สึกถึงความแปลกหน้าของมัน
          หรือเพราะสายน้ำเบื้องหน้าฉันวันนี้
          มิใช่สายเดียวกับที่เคยผ่านไปเมื่อวันวาน

          ฉันหันมองโค้งคุ้งซึ่งสายน้ำได้ไหลเลี้ยวผ่าน
          และตัดสินใจก้าวไปบนทางรกเรื้อที่ไม่เคยมีใครเหยียบย่ำ
          และคงไม่มีใครใส่ใจ

          บัดนี้
          ระหว่างทางสู่ต้นธาร
          กลิ่นอวลแห่งมวลละอองน้ำลอยสูงสู่เบื้องบน
          แทรกสัมผัสใจ-กายฉัน
          ทุกๆ ก้าวเพียงลำพัง

                              ศราทร

เดือนเจ้าลอยดวงอยู่เดียวดาย
ดาริกาข้างกายไปไหนเล่า
เอื้ออวลนวลแสงให้สองเรา
หรือเจ้าเพ็ญจันทร์จะเป็นใจ

ศราทร

          คล้ายยังคงหลงค้างทางสายเก่า
          คอยเฝ้าค้นหาใครให้ยึดมั่น
          เป็นฉาก-ช่วงเวลาให้แก่กัน
          ความคุ้นเคยแสนสั้นอันยาวนาน

          ผ่านไปเหมือนไม่เคยเลยผ่านมา
          สบตากันบ้างไหมเมื่อเดินผ่าน
          เราละอองชีวิตของวันวาน
          อาจเหลือเพียงตำนานวันต่อไป

          เพียงเสี้ยววินาทีที่สวนทาง
          หว่านโปรยความเปล่าร้างไว้เท่าไหร่
          ก่อนหันหลังให้กันแล้วลับไกล
          ไร้ที่ว่างในใจให้จดจำ

          เพราะยังคงหลงค้างทางสายเก่า
          กับความเหงาแสนเงียบที่เหยียบย่ำ
          ความรู้สึกสวนทางการกระทำ
          ยินเพียงคำทักทายอยู่ภายใน

                              ศราทร

          แดดบ่ายระบายระเบียงบ้าน
          เอนหลังบนลานรับลมบ่าย
          เคลิ้มเคลิ้มครึ้มฝันพรรณราย
          ใจล่องลอยชายไปนอกชาน

          ตึงตัง! ตัวน้อยทำให้ตื่น
          จิตใจจึงคืนมาเข้าบ้าน
          นั่น เจ้าตัวน้อยเคยหน้าบาน
          สำเริงสำราญหลังเลิกเรียน

          ไยทำหน้างอเยี่ยงม้าหมาก
          เบิกบานบินจากจนเจ้าเปลี่ยน
          ดุ่มเดินวุ่นวายดูวนเวียน
          พ่อมองจนเจียนจะเป็นลม

          จึงเข้าไปหาเพื่อไถ่ถาม
          มีความกับใครจึงขื่นขม
          โอบกอดแก้วตาอย่าเพิ่งตรม
          มาเถิดนั่งรับลมเล่าเรื่องราว

                    ตัวน้อยเดินตามมาต้อยต้อย
                    ทำหน้าละห้อยแล้วบอกกล่าว
                    วันนี้คุณครูมีข่าวคราว
                    หนูตาลุกวาวลืมหาวนอน

                    พวกเรานักเรียน ป.๑ ข.
                    ชูคอฟังความคุณครูสอน
                    แสดงลำดับไม่ซับซ้อน
                    ขั้นตอนแต่งตั้งตัวแทนครู

                    ครูเรียกเขาว่า "หัวหน้าชั้น"
                    ชื่อเพียงสั้นสั้นแสนโก้หรู
                    หนูฟังใจสั่นเสียงเกรียวกรู
                    รีบขอคุณครูเป็นผู้แทน

                    พร้อมกับไอ้กลมลูกสมคิด
                    ไอ้ชิต ไอ้พลลูกพ่อแผน
                    หนูคนคบค้ามิขาดแคลน
                    คำนวณคะแนนในคำนึง

                    แต่ผลออกมาหนูพลั้งพลาด
                    ไอ้กลมกินขาดเข้าที่หนึ่ง
                    ฝันสวยกลายเศร้ามาเคล้าคลึง
                    จู่โจมจับถึงขั้วหัวใจ

                    จึงเศร้าเนิ่นนานถึงป่านนี้
                    หนูไม่ดีพอหรือไฉน
                    โดดเด่นไม่ได้เหมือนใครใคร
                    ดาษดื่น, ทั่วไป, ธรรมดา

          ลมบ่ายพัดพามาปลอบเจ้า
          รับเศร้าระสายเพื่อรักษา
          โอบไหล่ลูกแอบแนบอุรา
          ให้น้ำตาซึมถึงในทรวง

          แดดราโรยแสงแสดงฟ้า
          พระลบเพลาจะผ่านล่วง
          เศร้าในใจเจ้าไยตักตวง
          มิให้ห้วงยามกลืนลับไป

          ลมกรูกระซิบเพลงเสสรวล
          จึงชี้ชวนลูกชายชมไม้ใหญ่
          ขณะหมู่ใบไม้หลายร้อยใบ
          พร้อมใจพลิ้วกายตามสายลม

          เจ้าเห็นสิ่งใดในเคลื่อนไหว
          เพลงไพรผันผ่านผสานผสม
          กี่ร้อยร่างรายกายกลืนกลม
          เชิญชวนชื่นชมจนชื่นใจ

          ใบใดไหนเล่าเจ้ามองเห็น
          ประดับโดดเด่นดูสดใส
          เช่นกัน เจ้าเห็นใบไม้ใด
          ดูร้างค่าไร้ใครเหลียวแล

          ต่างใบต่างโบกแต่บรรสาน
          แม้ใบด่างด้านผ่านรอยแผล
          คงมุ่งมั่นใจไม่ปรวนแปร
          มิเคยท้อแท้แม้ทุกข์ทน

          ลูกชายของพ่อก็เช่นกัน
          รางวัลรอไว้ให้เริ่มต้น
          เพียงรู้คุณค่าของตัวตน
          เจ้าคือพืชผลอันพริ้งพราย

                    สะอื้นสุดท้ายเสียนะเจ้า
                    ปล่อยเศร้าเคล้าคลอล้อลมบ่าย
                    หลับลงสักพักเพื่อผ่อนคลาย
                    แล้วเรื่องเลวร้ายจะกลายดี

                                        ศราทร
                                        เนชั่นสุดสัปดาห์, เมษายน 2543

บ่ายเดือนตุลาคมเมฆครึ้มตั้งเค้าพาดขึงผืนฟ้า บางครายินเสียงฟ้าคำรามอยู่ไกลๆ พ้นจากเมฆทะมึนลงมามองเห็นไม้ใหญ่ยืนนิ่งไร้แรงลมโบกพัด บรรดานกกระจอกและนกพิราบที่เคยโฉบเฉี่ยวตามหลังคาบ้านหรือสายไฟหลบหายไปนานแล้ว เหลือเพียงนางแอ่น 2-3 ตัว บินร่อนบนฟ้าสูงลิบ พวกมันแทบจะกลืนหายไปในผืนเมฆทึบทึมอันเป็นฉากหลังจนต้องสังเกตดีๆ ถึงมองเห็น

บรรยากาศแบบนี้เป็นใครก็ต้องคิดว่าฝนตกแน่ๆ รอแค่เมื่อไรเท่านั้น

ฟ้าร้องครืนๆ อีกครั้งตอนที่โอ๊ตเลื่อนประตูกระจกสีเทาเข้มก้าวออกจากตัวบ้าน ใช้แรงเด็ก 6 ขวบ เตะลูกฟุตบอลหนังที่พ่อซื้อให้ในวันปิดภาคเรียนที่ 1 กลิ้งชนประตูรั้วเสียงดังแคร๊ง! ก่อนที่มันจะกระดอนตุบๆ ลงนอนสงบนิ่งระหว่างขาล้อเลื่อนของโต๊ะปิงปองซึ่งพับเก็บเรียบร้อยตั้งวางอยู่ชิดกำแพงด้านซ้าย เฮอะ! บอลเอย ปิงปองเอย จะให้เล่นกับใครล่ะ โอ๊ตตัดพ้อในใจ ทิ้งตัวลงบนม้านั่งใกล้กับประตูรั้ว

ช่วงเวลาปิดเทอมคือความเงียบเหงาน่าเบื่อสำหรับลูกคนเดียวอย่างโอ๊ต พ่อออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ ส่วนแม่แม้ไม่ได้ทำงานนอกบ้าน แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นเพื่อนเล่นให้ลูกชายได้ ยิ่งช่วงบ่ายคือเวลานอนหลับพักผ่อนหลังเสร็จจากงานบ้าน ต้องรอจนแสงแดดส่องผ่านหน้าต่างทางหลังบ้านนั่นล่ะ แม่จึงจะลุกมาเก็บผ้าที่ตากไว้และเตรียมตัวหุงหาอาหาร หรือบางวันแม่อาจพาโอ๊ตออกไปเดินเที่ยวที่ตลาดนัดบริวเณปากทางเข้าหมู่บ้าน โชคดีได้ของเล่นหรือหนังสือการ์ตูนติดไม้ติดมือ จากนั้นอีกไม่นานเกินรอพ่อจึงกลับมา

แต่กว่าจะถึงเวลานั้น โอ๊ตต้องผ่านยามบ่ายอันน่าเบื่อไปให้ได้เสียก่อน

เสียงพูดคุยเอะอะของกลุ่มเด็กผู้ชายสะกิดให้โอ๊ตตื่นจากภวังค์ ที่มาของเสียงอยู่ด้านในซอยลึกจากบ้านโอ๊ตเข้าไป ไม่ต้องเห็นก็รู้ว่าเป็นลูกหลานคนในหมู่บ้านซึ่งจับกลุ่มคบหากันมานาน ทั้งหมดอายุมากกว่าโอ๊ตตั้งแต่ 3-5 ปี ครอบครัวโอ๊ตเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่เพียง 5 เดือน เด็กใหม่อ่อนวัยกว่าจึงไม่เคยกล้าเข้าไปสุงสิงตีสนิท

เสียงเอะอะใกล้เข้ามา-ใกล้เข้ามากระทั่งผ่านหน้าบ้านไป ชั่วเวลาสั้นๆ นั้นโอ๊ตชะเง้อมองกลุ่มเด็กรุ่นพี่ผ่านซี่รั้วเหล็ก เห็นสมาชิก 5 คน เดินเรียงหน้ากระดาน คนสูงที่สุดและน่าจะอายุมากที่สุดอยู่ตรงกลาง ในมือของเขามีปืนกลอย่างที่เคยเห็นในหนังแต่ขนาดย่อมกว่า อีก 2 คนขนาบข้างถือปืนสั้น ส่วน 2 คนริมสุดหิ้วกระป๋องสีใบเล็กแกว่งไปมา มืออีกข้างถือสวิงขนาดใหญ่ที่มีด้ามไม้ยาวเป็นวา พวกเขาพูดคุยในเรื่องที่โอ๊ตจับใจความไม่ได้ เห็นรอยยิ้มกว้างแต้มเสียงหัวเราะ

“ไปไหนกัน” โอ๊ตทะลึ่งพรวดเกาะรั้วตะโกนถามกลุ่มเด็กซึ่งเดินผ่านบ้านไปแล้ว 2 หลัง เสียงหัวเราะพูดคุยสะดุดช่วงลงทันควัน พวกเขาหันมาตามเสียง มองหน้าโอ๊ตด้วยความแปลกใจ ก่อนที่คนโตสุดจะพูดออกมา

“ข้างโรงเรียน”

“ไปด้วยนะ”

เด็กคนนั้นพยักหน้าแทนคำตอบ แล้วทุกคนก็หันกลับไปคุยกันต่อโดยไม่ได้ใส่ใจว่าโอ๊ตจะตามมาหรือเปล่า พวกเขาเดินตรงไปทางหน้าปากซอย โอ๊ตรู้ว่า “ข้างโรงเรียน” ที่กลุ่มเด็กจะไปนั้นอยู่ที่ไหน แต่จะตามออกไปทันทีไม่ได้เพราะต้องขออนุญาตแม่เสียก่อน ถ้าแม่ไม่ให้ออกไปล่ะ โอ๊ตยืนลังเลอยู่นาน

ขณะตัดสินใจเปิดประตูกระจกเข้าบ้าน เสียงหัวเราะของกลุ่มเด็กดังแว่วมา รั้งและเรียกให้โอ๊ตหันหลังกลับแล้วเดินตามออกไป โอ๊ตให้เหตุผลตัวเองว่าถ้ากลับถึงบ้านก่อนแม่ตื่นก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เขาไม่อยากนั่งเบื่ออยู่กับบ้าน เขาอยากสนุก อยากยิงปืน

ส่วนจะยิงอะไรนั้น…โอ๊ตยังไม่รู้

เสียงฟ้าครืนครั่นเหมือนดังไล่หลังมาติดๆ โอ๊ตแหงนมองเมฆฝนที่แผ่คลุมเบื้องบนแล้วเร่งสาวเท้ายิ่งขึ้น เดินตรงจากบ้านโอ๊ตไปหน้าปากซอยเพียง 200 เมตร จะเจอถนนสายหลัก เลี้ยวซ้ายไปไม่เกิน 500 เมตร เป็นโรงเรียนมัธยมชั้นดีในย่านชานเมืองแถบนี้ ก่อนจะถึงโรงเรียนมีป้ายรถเมล์ซึ่งมีพื้นที่กว้างกว่าปกติสำหรับรองรับนักเรียนตอนโรงเรียนเลิก แต่เวลาบ่ายของวันธรรมดาช่วงปิดเทอมเช่นนี้ป้ายรถเมล์คือสถานที่ร้างไร้ชีวิต

“ข้างโรงเรียน” ที่เป็นจุดหมายของเด็กๆ คือพื้นที่รกร้างกว้างใหญ่ด้านหลังป้ายรถเมล์ มองจากด้านหน้าเห็นหญ้าขึ้นสูงเขียวพรืดตั้งแต่ฝั่งขวามือติดกำแพงโรงเรียน เลยป้ายรถเมล์มาทางด้านซ้ายจรดคลองเล็กๆ ที่ทอดขนานหมู่บ้านและหลังบ้านของโอ๊ต ก่อนถึงคลองมีทางเดินกว้าง 3 ฟุต ตรงเข้าไปสู่ลานดินที่ถูกไถราบขนาดกว้างยาวพอกับสนามบาสเกตบอล พื้นดินยังคงสีเข้มจากฝนตกก่อนหน้านี้ มีแอ่งน้ำกระจายอยู่ประปราย สองฝั่งตามความยาวมีโครงไม้ประกอบเป็นประตูฟุตบอลเล็กๆ วางเค้เก้อยู่ฝั่งละอัน ลึกไปด้านหลังเป็นป่าอ้อครอบคลุมพื้นที่น้ำขัง

ตรงทางเดินริมคลองโอ๊ตเห็นเด็ก 2 คน ถือสวิงสอดส่ายสายตาไปตามพงหญ้า อีกคนหนึ่งก้มๆ เงยๆ อยู่ใกล้กัน กระป๋องสี 2 ใบ วางอยู่ข้างทางเดิน ส่วนเด็กที่อายุมากสุดกับเพื่อนอีกคนอยู่บริเวณสนาม กำลังลากประตูฟุตบอลมาวางซ้อนกันแล้วเอาแผ่นไม้กระดานวางกั้นไว้ด้านหลัง

ก่อนที่โอ๊ตจะตัดสินใจเดินไปทางไหน หนึ่งในเด็กที่ถือสวิงเอ่ยเรียกโอ๊ตเบาๆ เหมือนกลัวใครได้ยิน

“เฮ้ย มึงน่ะ” โอ๊ตหันมองตามเสียง ไม่คุ้นเคยกับสรรพนามที่ถูกเรียกนัก

“มาช่วยกันหาหน่อย”

“หาอะไรล่ะ”

“ตั๊กแตน แมลงปอ หรือแมลงอะไรก็ได้ที่ตัวใหญ่ๆ”

โอ๊ตพยักหน้ารับอย่างไม่ค่อยมั่นใจ เขาไม่เคยจับแมลงเองมาก่อน พวกมันมีรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์เหมือนแมลงสาบที่โอ๊ตเคยเจอในห้องครัว เขาเคยคิดกระทั่งว่าโลกไม่จำเป็นต้องมีสัตว์จำพวกนี้ ควรมีกองทัพปราบเดรัจฉานน่ารังเกียจให้หมดสิ้น แต่สถานการณ์ขณะนี้เขาไม่ควรปฏิเสธ ไม่อย่างนั้นเขาอาจถูกไล่ไม่ให้ร่วมกลุ่มไปตลอด

ขณะโอ๊ตกำลังหันรีหันขวางว่าจะเริ่มต้นอย่างไร เด็กคนที่ไม่มีสวิงเดินมาเปิดกระป๋องสีที่วางอยู่ใกล้เท้าโอ๊ตแล้วรีบโยนตั๊กแตนสีน้ำตาลลงไป ชั่ววินาทีนั้นเองโอ๊ตเห็นแมลงถูกขังอยู่ในกล่อง 5-6 ตัว เขาพอจะเดาได้แล้วว่าเด็กกลุ่มนี้เล่นอะไรกัน เขาเริ่มรู้สึกอยากมีส่วนร่วม

แต่โอ๊ตต้องช่วยหาเหยื่อให้ได้เยอะๆ เสียก่อน

“ได้เยอะรึยังวะ” เสียงพี่ใหญ่ตะโกนมาจากสนาม “ได้แค่ไหนเอามาก่อนก็ได้ เดี๋ยวฝนตก”

โอ๊ตและกลุ่มหาเหยื่อ 3 คน คือ อาร์ม วิน และนัท คว้ากระป๋องสีเดินไปหาเจ้าของเสียง ระหว่างเดินก็แง้มฝาดูสิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่ต่างกำลังตะเกียกตะกายหาทางออก สีหน้าของเด็กแต่ละคนดูตื่นเต้นเริงร่า โดยเฉพาะโอ๊ตผู้ยังใหม่ในเรื่องนี้

 มาถึงสนามแล้วทุกคนเหมือนรู้หน้าที่ อาร์มล้วงม้วนเชือกป่านออกจากกระเป๋ากางเกง ส่วนวินหยิบคัตเตอร์ในกระเป๋าเสื้อโปโลโยนลงบนพื้นข้างกระป๋องสี ทั้งห้าคนผลัดกันตัดเชือกยาวราว 1 ฟุต ล้วงจับแมลงในกระป๋องทั้งตั๊กแตนที่ถูกหักขา แมลงปอถูกเด็ดปีก รวมกันได้ 18 ตัว แถมด้วยด้วงอีก 1 ตัว ที่นัทเล่าว่าบินหลงเข้าไปในบ้านเมื่อคืนก่อน พวกมันถูกคล้องด้วยห่วงเชือก ดึงให้แน่นพอให้ไม่หลุดหนี ทุกขั้นตอนเป็นไปอย่างรวดเร็วโดยที่โอ๊ตได้แต่นั่งมอง

แมลงทั้ง 19 ตัว ถูกนำไปผูกห้อยไว้กับคานประตูอันที่วางซ้อนอยู่ด้านบน เรียงกันสูงบ้างต่ำบ้าง ขาแมลงที่กวัดไกวดิ้นรนกลางอากาศทำให้เชือกส่ายไหว ตัวที่มีแรงมากอย่างตั๊กแตนเชือกก็ไหวแรงตามไปด้วย บางตัวหมุนควงสว่านไม่ได้หยุด ส่วนเชือกของแมลงปอดูสงบนิ่งกว่า เห็นเพียงปลายหางของมันที่ม้วนงอเข้าออก

เด็กอายุมากสุดถือปืนเดินส่ายอาดๆ หยุดยืนห่างจากเป้าหมายไม่เกิน 10 เมตร

“คนละห้านัดเหมือนเดิมนะเว้ย” เขาประกาศเสียงดัง

“แม่นไม่กลัว กลัวช้าว่ะไอ้ชัย” บิ๊กตะโกนแซว เด็กที่เหลือหัวเราะร่วน ชัยหันกระบอกปืนทำท่าเล็งมาทางพวกเขาจนวงแตก

“มึงคนสุดท้ายนะ” ชัยบอกสมาชิกใหม่ โอ๊ตพยักหน้ารับ

ปืนของชัยเป็นปืนกลสั้น ขนาดไม่ใหญ่เกินไปสำหรับเด็ก โอ๊ตเห็นแล้วทั้งอยากได้และอยากลองยิง เขาไม่รู้จักของเล่นเหมือนจริงพวกนี้ พ่อกับแม่ซื้อให้แต่ปืนพลาสติกที่ส่งเสียงและมีไฟกะพริบเวลาเหนี่ยวไก ไม่มีลูกกระสุนพุ่งออกมาเหมือนปืนจริง โอ๊ตจึงไม่เคยต้องหาเหยื่อไว้เป็นเป้า

“ปัง!” เสียงดังจนโอ๊ตสะดุ้ง ไม่ใช่เสียงปืน แต่เป็นเสียงเม็ดกระสุนพลาสติกสีเหลืองกระทบแผ่นไม้กระดาน นัดแรกของชัยไม่เข้าเป้า เพื่อนๆ โห่ฮากันพอหอมปากหอมคอ ชัยทำหน้าไม่ยี่หระ ยกปืนขึ้นเล็งอีกครั้ง

หลังสิ้นเสียงลั่นไกดัง “ปุ้ง” เชือกห้อยตั๊กแตนเส้นหนึ่งสะบัดไปทางด้านหลังส่งสัญญาณให้รู้ว่าเข้าเป้า เหยื่อสีน้ำตาลตัวขาดสองท่อนหลุดหล่นลงบนพื้น ชัยหันมายักคิ้วให้พรรคพวก ยกปากกระบอกปืนขึ้นเป่าราวกับเพิ่งเสร็จจากการดวล

โอ๊ตตะลึงกับภาพที่เห็น เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าหากยิงโดนแล้วจะเป็นอย่างไร อานุภาพของปืนรุนแรงเหลือเกิน ส่วนชัยยิงได้แม่นมาก โอ๊ตตื่นเต้นเมื่อคิดว่าอีกไม่นานจะได้ยิงบ้าง แต่ใจก็หวั่นว่ามือสมัครเล่นอย่างเขาจะยิงไม่ถูกเป้าหมาย

3 นัดที่เหลือของชัยสังหารเหยื่อไปอีก 2 ตัว เป็นตั๊กแตนและด้วงโชคร้าย ตัวหลังนี้กระสุนทะลุลำตัวโดยยังห้อยค้างอยู่กับเชือก ก่อนที่บิ๊กจะยิงเป็นคนต่อไป อาร์ม วิน และนัทเก็บซากแมลงทั้ง 3 ตัว มากองรวมกัน เผาด้วยน้ำมันไฟแช็กและไม้ขีดไฟที่เตรียมมา ไฟลุกพรึ่บตามด้วยเสียงเฮของเด็กๆ โอ๊ตได้ยินพวกเขาคุยกันว่าต้องรีบเผาก่อนฝนตก

ลานสังหารแห่งนี้จึงเป็นสถานที่ฌาปนกิจไปในตัว

โอ๊ตแหงนหน้ามองฟ้าอีกครั้ง เมฆฝนขึงพืดเหมือนอยู่เหนือศีรษะไม่ไกล ดูหนักอึ้งราวกับพร้อมจะถล่มลงมาเมื่อไรก็ได้ สมาชิก 4 คนต่อมายิงโดนเป้าหมายรวมกันเพียง 6 ตัว บางตัวร่างขาดกระเด็นไปคนละทาง บ้างชิ้นส่วนหลุดไปโดยส่วนที่เหลือยังติดคาอยู่กับเชือก แขนขากระดิกถี่อยู่พักหนึ่งก่อนจะสงบนิ่ง อาร์ม วิน และนัทรวบรวมพวกมันไปเผาเช่นเดิม 

บิ๊กส่งปืนสั้นให้โอ๊ต เป็นปืนสีดำเหมือนของจริง ทำด้วยโลหะทั้งกระบอกและหนักกว่าที่โอ๊ตคิดไว้มาก บิ๊กสอนวิธีจับปืนให้โอ๊ต รวมทั้งวิธีเหนี่ยวไกและการเล็งเป้าหมาย ก่อนตบท้ายว่า “ยิงไปเลย เดี๋ยวก็ชิน” คำพูดของบิ๊กทำให้โอ๊ตรู้สึกถึงความเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเด็กในหมู่บ้าน ต่อไปเขาจะมีเพื่อนเล่น ไม่ต้องนั่งเหงาเบื่อหน่ายอยู่กับบ้านอีกแล้ว

โอ๊ตใช้สองมือประคองปืนขึ้นเล็งเป้าหมาย พวกมันเหลืออยู่ 10 ตัว โอ๊ตเลือกกลุ่มที่อยู่ใกล้กัน 3-4 ตัว เผื่อจะยิงโดนไม่ตัวใดก็ตัวหนึ่ง เขากลั้นหายใจให้มือนิ่งและเหนี่ยวไกทันที เชือกเส้นหนึ่งสะบัดส่งสัญญาณ เด็กๆ โห่ร้องกันดังลั่น โอ๊ตยิ้มกว้างแล้วรีบวิ่งไปสำรวจเป้าหมาย ทำได้แล้ว…โอ๊ตลิงโลดในใจ แต่ก่อนที่เขาจะวิ่งไปถึง…

“โอ๊ต!!!” 

โอ๊ตหยุดวิ่งทันที หันมองเห็นแม่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างสนาม กลุ่มเด็กมองหน้ากันเลิ่กลั่กแล้วรีบเก็บข้าวของวิ่งออกไปตามทางดินริมคลองซึ่งหญิงวัยกลางคนเพิ่งเดินผ่านมา โอ๊ตยืนนิ่งก้มหน้าหลบแม่ มือขวายังกำด้ามปืนสีดำแน่น

“ทำไมหนีแม่ออกมาอย่างนี้” แม่พูดพลางคว้าข้อมือโอ๊ตลากเดินออกไป โอ๊ตยังนิ่งเงียบ รีบก้าวตามแม่ หน้าซีดเผือดด้วยกลัวความผิด

“เห็นมั้ยว่าฝนจะตก แล้วเล่นปืนผาหน้าไม้ได้ยังไง แม่เห็นนะว่าโอ๊ตยิงแมลง รู้มั้ยว่ามันบาปกรรม”

“โอ๊ตยิงตัวเดียวเองฮะ”

เสียงโอ๊ตตอบแม่แว่วเบายังลานดิน พร้อมกับสายฝนหนาเม็ดตกโครมลงมาราวกับอัดอั้นมานาน ฟ้าร้องครืนครั่นต่อเนื่อง บรรยากาศมืดครึ้มห่มคลุมทั่วบริเวณ ทุ่งหญ้าไหวระเนนตามแรงห่าฝน ต้นอ้อก็โผซบกันไปมา พื้นน้ำค่อยๆ เจิ่งนองยังลานกว้าง

ร่างของเหยื่อหลุดร่วงจากเชือก ไหลตามน้ำไปสมทบกับซากที่ถูกเผา

ก่อนจะลับหายไปในความรกร้าง…

ศราทร
มีนาคม, 2551

          อยู่ในมายาภาพหรืออย่างไร
          เมื่อใครสักคนโศกในโลกเศร้า
          หรือเพียงภาพสมมุติอันมัวเมา
          หากมีใครเงียบเหงาเกินเข้าใจ

          โลกมีหลายด้าน…
          ดำรงอยู่คู่ขนานสักแค่ไหน
          มีจังหวะหนักเบาสักเท่าไร
          กี่รอยเท้าฝากไว้บนรอยทาง

          ด้านหนึ่งดำเนินไป
          อีกด้านหนึ่งนั้นไซร้ใช่ขัดขวาง
          หากหยาดเหงื่อแท้จริงไม่เคยจาง
          สายน้ำใช่ลาร้าง…ยังหลั่งริน

          เปิดใจให้กว้าง…
          โลกยังมีที่ว่างไม่สุดสิ้น
          ทุกรอยเท้าก้าวเดินบนแผ่นดิน
          ฤๅไม่เคยดื่มรินกินน้ำตา

                              ศราทร
                              มิถุนายน, 2550

สำนักพิมพ์ มติชน
พิมพ์ครั้งที่ ๑, ธันวาคม ๒๕๓๑
ราคา ๓๐ บาท
ธรรมเกียรติ กันอริ บรรณาธิการ

………..

นาฬิกา

หลังฝนเลยฟ้าเพลารุ่ง
แดดอุ่นแอบเมฆมาสดใส
กลางความชื้นซีดเซียวเหี่ยวเฉา
ใต้อิฐแผ่นที่พลิกไปวันก่อน
หญ้าอ่อนแทงใบขึ้นเขียวดังเกลา.

๑๙ มีนาคม ๒๕๒๗

………..

ดอกฝน เป็นหนังสือรวมบทกวีเล่มแรกในนามปากกา ละไมมาด คำฉวี

แต่เป็นเล่มที่สองของ อารักษ์ คคะนาท นามจริงซึ่งเป็นที่เปิดเผย

หลังจากมี สยามสังโยค เมื่อปี ๒๕๒๘

ผู้อ่าน มติชนสุดสัปดาห์ ย่อมรู้จักเขาผ่านคอลัมน์ เขาใหญ่ ซึ่งหยัดยืนยาวนานกว่าทศวรรษ

และเชื่อว่านี่คือคอลัมน์ที่หลายคน "ต้องอ่าน" เมื่อมีมติชนสุดสัปดาห์อยู่ในมือ

ละไมมาด คำฉวี เป็นใคร?

ปกหลังของ ดอกฝน ลงประวัติไว้ดังนี้

………..

ละไมมาด
ภาพที่เพื่อนเย้าเห็น
คำฉวี
จากชื่อแม่
เกิด
เมษายน ๒๔๙๓
อำเภอเมือง นครศรีธรรมราช
ป.๑
โรงเรียนชูศิลป์วิทยา
ป.๓
โรงเรียนพรสวัสดิ์วิทยา
ม.ศ.๑
โรงเรียนเบญจมราชูทิศ
ม.ศ.๓
โรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร
ม.ศ.๔
โรงเรียนบางกะปิ
ปริญญาตรี
ศิลปศาสตรบัณฑิต (โบราณคดี) มหาวิทยาลัยศิลปากร
ประกาศนียบัตรชั้นสูง
บัณฑิตอาสาสมัคร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พ.ศ.๒๕๑๘
โครงการพัฒนาชนบทลุ่มน้ำแม่กลอง
พ.ศ.๒๕๑๙
หนังสือพิมพ์ประชาชาติรายวัน
พ.ศ.๒๕๒๐
หนังสือพิมพ์มติชนรายวัน

………..

ลองอ่านอีกสักบท

สัญญา

คืนฝนพรำ
ฟ้าอุ้มน้ำฉ่ำตระกองดิน
กบเขียดคร่ำเสียงอยู่มิรู้ร้าง
ครึมครางปรารถนาแห่งฤดูมิรู้สิ้น
ผสานอีกสำเนียงถวิลอันเจ็บลึกระงมตรม
อึ่งงง-อ่าง, อึ่งงง-อ่าง
พฤกษ์พุ่มชะอุ่มช้ำยิ่งเปียกซ้ำลงซมซบ

ทุกสายฝนที่พรำฝ้าราตรีนั้น
กระทบทุกรวงฝันจนรานร้าว
ทุกสัญญายอกหนาวเปื่อยเป็นไคล

รุ่งราง
เม็ดน้ำค้างพร่างใสไปทั้งทุ่ง
เสน่ห์ผีเสื้อยังยืนช่อรอใครที่ไม่เคยมา
แมลงปอก็เที่ยวบินหาใครที่ไม่เคยรอ

๑๒ มิถุนายน ๒๕๒๖

          "ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย…"
          นิ่งในความสงบเคารพธงชาติ
          "วันนี้ฉันจะขายได้กี่บาท"
          "กวาดเท่าไรไม่สะอาด กวาดทำไม"

          "ไปโรงเรียนสายอีกแล้วเรา"
          "ต้องประชุมตอนเช้าไปถึงไหน"
          "เธอคนนั้นสวยจัง ช่างถูกใจ"
          "มองหน้าหาอะไร ! น่ารำคาญ !"

          "จะเอาอะไรกินถึงสิ้นเดือน"
          "แมนฯยู.เป็นทีมเยือนหรือเจ้าบ้าน"
          "ทั้งที่ยังง่วงนอนต้องทำงาน"
          "รถเมล์สายไหนผ่าน ‘สาวรีย์"

          "ฉันยืนอยู่ทำไม
          เหตุใดถึงหยุดนิ่งอยู่ที่นี่"
          เตรียมก้าวเดินต่อไปไม่รอรี
          "เถลิงประเทศ ชาติไทยทวีมีชัยชโย"

                                   ศราทร
                                   มติชนสุดสัปดาห์, สิงหาคม 2546